خواب بودی...تاریکی غبارگرفته ای پلکهایت را پوشانده بود و خرناس کشان می خندیدی...لباسهایت مثل همیشه پشت در آویزان بود...روز بعد تو پیراهن قرمزت را. خواهی پوشید و گم خواهی شد...خودت گفتی که تن...تن...تنهاییش را داری که بخندی...به صدای ساز ناکوکت و زنان یاقوت نما...تو به خودت عطر می زنی و بیرون می آیی...و فرشتگان تا به خانه برگردی لعنتت می کنند...روز بعد پایت روی مین خواهد رفت یا از تشنگی سومالی به خودت می آیی...یا سرطان را با هر نفس به بچه ی به دنیا نیامده ات هدیه می دهی...یا همسایه ی بغلی با بغلی گل از کوچه ی بغلی بغلت می کند و تو میبینی که گلهایش بوی اسید ماند.ه می دهد...تو می رقصی و به امید محسن نامجوی دیگری عدد می دهی...و نورهای شبانه را می بلعی و این اولین دست نوشته ی خط خورده ی تو خواهد بود...اشک می خوری،با "نامه" ای حس میگیری و باز هم می خندی...